Necesito falar do Plan Sectorial de Vivenda Protexida, debo referirme á necesidade dun Plan que tan só ten por obxectivo facer vivenda protexida, favorecer á cidadanía, facilitar o acceso á vivenda nun contexto económico francamente crítico. Son moitos os concellos que reclaman a realización deste tipo de casas. Sen ir máis lonxe, na área metropolitana de A Coruña existe unha forte demanda por parte de varios concellos porque saben das bondades deste tipo de vivendas.

Inexplicabelmente hai excepcións. Cousa verdadeiramente difícil de entender pero sucede. Caso de Arteixo. A súa alcaldesa revolveuse contra o Plan Sectorial de Vivenda Protexida que contemplaba a realización de 2.800 vivendas protexidas por un investimento de 91 millóns de euros, entre outras dotacións como escolas infantís e centros de día. Porén, isto parece un problema, unha carga para a mandataria deste concello. Así que haberá que rebaixar a preocupación, e dicerlle á alcaldesa que deixe de angustiarse, non se construirá ningunha destas vivendas que tanto lle parecen molestar.

Hai cousas que é o momento de parar porque non caben campañas gratuitas de continuo desprestixio sen fundamento. As actuacións a levar a cabo no marco deste Plan se ían desenvolver sen demoler ningunha casa e, por suposto, ninguén ía ficar sen compensar debidamente segundo os parámetros marcados pola lei. Pero dado que a rexidora de Arteixo considera que a realización de vivendas protexidas é un atropelo, haberá que tomar unha decisión en aras ao seu descanso, non se fará ningunha vivenda alí. Non pasa nada, poderánse atender as demandas doutros concellos. Iso si, o papelón para a rexidora municipal será de órdago pois non creo que vaia ser doado dar explicacións fundamentadas aos veciños sobre as razóns polas que ficarán sen 2.800 vivendas protexidas, ademáis da conseguinte creación de empregos que tal volumen de casas ía xerar. Non son tempos para rexeitar planos dete calado.
Así que cada pao aguante a súa vela e asuma as súas responsabilidades.

Esta semana o Parlamento galego deu luz verde á Lei Galega de Servizos Sociais. Unha lei que nasce cun magnífico amparo pois non foi perceptora de votos en contra. O BNG e o PSOE apoiamos a norma e o PP se abstivo. Penso que é unha boa acollida para se botar a andar.
Teño que remarcar que non foi unha lei fácil, non foi produto dunha ocurrencia nen dunha tarde de traballo da equipa de Vicepresidencia. Parte dun amplo proceso participativo no que tiveron cabida organizacións, institucións e cidadáns implicados na materia. Sen esquecer as achegas dos grupos parlamentares. Así que o resultado final é mais que satisfactorio.

A lei suporá a implantación da tarxeta social, o primeiro documento de identidade universal para todos os cidadáns galegos. E que poderíamos observar como un símbolo da lei.
A norma galega de Servizos Sociais supón a posta en marcha dun marco lexislativo que será a base dun sistema nacional de benestar propio, para o noso pais. Ademáis, ten marca personal, un perfil propio que non precisou da copia de formatos externos xa que atende á realidade e ás necesidades de Galiza. Por definición, é a rede pública e universal do sistema de benestar galego que ve a luz nun momento de estraordinaria necesidade, nun contexto de crise económica e cando máis se precisa do amparo dos servizos sociais.

No meu ir e vir á capital do Estado, arranxamos un tema de especial relevancia para Galiza. Outro paso máis que amosa ás claras a fortaleza da posición do BNG na política estatal. Estamos e contamos, e iso revirte no pais.

O meu paso por Madrid foi para pechar coa Ministra de Educación, Mercedes Cabrera, diversos aspeitos relacionados cos servizos sociais, en particular coa Lei de Dependencia.
Os 100 millóns de euros acadados para o financiamento da Lei de Dependencia na Galiza é unha boa noticia. É un recoñecemento en toda regla de que a aplicación desta importante lei no noso territorio posúe características específicas. Por iso, era necesario que o Goberno nos garantise o financiamento necesario para facer fronte á parte de cofinanciamento estatal dos servizos e prestacións nos anos 2008 e 2009.
As cousas como son, e como dirían os vellos, a verdade no seu sitio, adoecíamos dunha Lei de Dependencia mal financiada, con moita tesoura do Estado. Agora, o futuro pinta doutra maneira e cabe o optimismo. Temos conseguido que o Estado reporte polo menos os fondos que lle corresponden.

Así, si que podemos traballar para que o desenvolvemento da dependencia non estea plagado de atrancos.

É complicado esquivar as referencias á crise económica, por mais que un trate de falar doutras cousas tamén de moito interese, non hai escapatoria posíbel. É un tema recurrente e circular, e desde logo, o primeiro motivo de preocupación da cidadanía, e así debe estar na orde de prioridades dos responsábeis políticos. É normal que os comentos sobre a situación económica acaparen a atención, salvo algúns respiros como foron as recentes eleicións norteamericanas, aínda que non hai que negar que aí tamén había moito trasfondo relacionado coa recesión económica da que, desde logo, non escapa o xigante EE.UU e o seu capital financieiro.
Logo acontecen desgracias como o atentado en Afganistán no que morreron dous militares, un deles de Vigo. Asistín ao funeral, son momentos moi amargos, tristes e que empequenecen calquer outra cousa. Ante a morte todo se relativiza e parece que o tempo se para, mais, despois, a roda seguer a rodar.

Coa cabeza xa máis fría, coido que é hora de pensar na retirada das tropas do pais afgano, é hora de que o Goberno español inicie unha operación escalonada de retirada dos militares alí destinados. O BNG nunca amparou o envío de militares a solo afgano, a nosa posición é sobradamente coñecida porque sempre nos opuxemos ao envío de continxentes militares a Afganistán nos diversos debates producidos no Congreso dos Deputados, e a nosa liña política continúa no mesmo pensamento. A presenza nun pais soberano de continxentes militares estranxeiros non é o mellor camiño para introducir a normalidade nese territorio. Non deixa de ser unha ocupación. As vías deben ser outras, e a partir de mañá, sería convinte que comezara o momento da reflexión sobre a situación de Afganistán, sobre o sinsentido de continuar nunha misión da OTAN no vapuleado pais asiático.

Creo que paga a pena seguer a falar dos Orzamentos Xerais do Estado para o vindeiro ano. Eu que gosto do fútbol diría que foi un golazo o que marcou o BNG na negociación co Goberno. Non son só os 125 millóns adicionais que logramos para Galiza, está a axilización do traspaso das cuestións competenciais pendentes desde hai un ano. Está a creación da Comisión de Seguimento das Infraestruturas antes de Nadal, importante para comprobar a marcha do tan manoseado tren de alta velocidade. E como non, está a mellora da financiación da lei de Dependencia para Galiza. Que? Para quedarse pasmado, xa volo dixen anteriormente. Un moi bón acordo. Si, claro, hai outras moitas cousas que non están, pero niso consiste un pacto, en negociar para chegar a un acordo e se esa é a pretensión, todo non pode ser.

O fundamental e que saímos gañando galegos e galegas e que, feitos como este, nos axudan a subir a autoestima, nos dan un subidón de adrenalina. É un avanzo para nós como pais poder estar na cima da política estatal, poder incidir e influir, en definitiva, sermos decisivos para a gobernabilidade do Estado. Todo iso con dous deputados no Congreso, e pensar que hai outras forzas políticas que contan con once parlamentares e non son capaces de conseguir absolutamente nada para Galiza. E por riba, permítense o luxo de criticar o que o BNG conseguíu. Resulta cando menos insólito.

En fin, que en tempos de ausencia de iniciativa, todo vale para algúns.
Mentras, en formacións políticas como o BNG nos adicamos a traballar e a esforzarnos por aportar medidas e actuacións que servan para rebaixar os efectos da crise económica. Sexa no Goberno da Xunta, ou sexa incluso coa negociación dos Orzamentos estatais que redundarán no noso territorio.

Non teño que pensar moito o que vou dicer, estamos satisfeitos co acordo acadado co Goberno respeito aos Orzamentos Xerais do Estado 2009. É un bo acordo, é unha boa noticia para Galiza da que podemos estar orgullosos. Por varios motivos. Primeiro porque contén decisións e medidas que repercuten positivamente no noso pais. En segundo lugar, porque significa un exercicio de responsabilidade por parte do BNG nun momento de dureza económica. Nun contexto así, os nacionalistas galegos aportamos estabilidade na política do Estado.

Xa sei que durante a pasada campaña das Xerais reiteramos até a saciedade o lema de “sermos decisivos” na política estatal. Pois estamos ante un claro exemplo do dito, o pasado venres a punto de vencer o prazo para rexistrar unha emenda á totallidade dos Orzamentos estatais, o BNG foi decisivo. Os nosos dous parlamentares foron imprescindíbeis para salvar os Orzamentos Xerais e evitar unha situación na que o Goberno tivera que prorrogar as contas públicas. Un panorama nada alentador tendo en conta a que está a caer na economía.

Con todas, Galiza gaña en presenza e decisión no Estado, experimenta un medre como pais. Por un lado, melloramos substancialmente o noso autogoberno, peza fundamental para xerar benestar na Galiza. Logramos unha maior dotación orzamentaria para o pais. E establécense as bases fundamentais para avanzar na aplicación da lei de Dependencia no territorio galego.

Aquel momento polo que todos temos pasado, cando ollábamos con envexa como catalanes e vascos negociaban e decidían en Madrid, ese momento chegou para Galiza. A representación do BNG nas Cortes serviu de instrumento para facer realidade ese soño, e comprobar de facto que tamén o noso pais pode ter voz e voto.

Sain moi contento da Asamblea Extraordinaria do BNG do domingo pasado, as cousas foron ben e aquí me tedes de novo como candidato á Presidencia da Xunta. Desde logo, non me podo queixar do respaldo.

Así que paséi case da Asamblea ao Debate do Estado da Nación no Parlamento galego, non foi dun día para outro pero pouco lle faltou, houbo un luns polo medio para coller alento e trazar as ideas a debullar nun debate desa relevancia. Tiña algunhas ideas moi claras que vía con nitidez na miña mente e que consideréi oportuno e necesario expresar na miña intervención. Por iso propuxen un acordo nacional para trazar a nova fronteira do autogoberno de Galiza.

Non é unha entelequia nin unha idea bonita para os arquivos do Parlamento, é unha liña real que se pode traspasar co concurso de todas as forzas políticas. E a andaina debe partir da reanudación, antes de rematar a lexislatura, dos traballos para un novo Estatuto. Non perdamos o traballo realizado, pódese aproveitar e retomamos o fío onde o deixamos para así continuar. Pensemos nun punto e seguido, nun respiro que nos demos para perfilar un novo Estatuto que recoñeza o carácter nacional de Galiza, no mesmo nivel que Catalunya e Euskadi. Un texto estatutario que erixa en lei o compromiso de ver concluidas as grandes infraestruturas para Galiza no 2012.
Mais o outro compoñente real para avanzar no autogoberno ten o nome de modelo de financiamento propio e singular para Galiza.

Faléi doutras moitas cousas e, como non, repaséi o feito desde o Goberno galego. Houbo espazo para a Lei de Dependencia, para a que temos que acadar un novo modelo de financiamento. Houbo oco para a economía que está na cabeza de todos e a todos quita o sono, pero da que hai que falar con propostas, con actuacións que xa desenvolvemos desde o Goberno galego. 858 accións no rural galego cun investimento de 135 millóns. O novo decreto de regulación de aproveitamento da enerxía eólica que permitirá movilizar 5.000 millóns de euros. Unha decidida política de solo empresarial. As medidas adoptadas en materia de benestar, nomeadamente o Sistema Galego de Benestar. Así como as políticas en vivenda cun investimento público de 372 millóns para a creación de vivendas de promoción pública, ou as galescolas cunha rede que xa ten en marcha 73 centros.
Só quería dar algunhas pinceladas do que alí faléi, pero que conste que dixen outras moitas cousas.

Non vou dicer iso de “non estou para ninguén” mais é certo que preciso de certa calma, dunhas doses de tranquilidade e espazos de reflexión nestas corenta e oito horas que quedan para a celebración da Asamblea Nacional extraordinaria do BNG. É como unha necesidade vital de centrar a miña cabeza nesta importante cita nacionalista.

Non aporto nada novo se digo que estou desexando que comece, non tanto polo nervosismo normal e lóxico que me pode invadir nas horas previas, senón porque gosto do ambiente de reunión que nos aproxima a tantos compañeiros e compañeiras, que nos permite o saúdo contemplativo e repousado, que nos permite a aperta animosa e a compensación alegre por tantos días de ausencias. Algúns nos vemos nos días habituais, apresa, co traballo polo medio e co xesto serio da actividade imparábel, pero é distinto cando nos atopamos nas Asambleas, nótase un sentimento de fraternidade que percorre o ambiente.
Además tamén posibilita o encontro con tantos compañeiros que case non vemos.

A imaxe inicial de centos de militantes do BNG concentrados no “hall” do Pazo de Congresos de Santiago, nas horas centrais destinadas ao fervor da acreditación, é unha foto reveladora de todo iso.
Agora permitídeme que desapareza até o domingo de Asamblea, un día importante para min.

Boas, reprodúzovos a carta escrita con motivo da presentación da miña candidatura á Presidencia da Xunta na vindeira Asamblea Nacional Extraordinaria do BNG que terá lugar o 5 de outubro. Coido que aí vai todo.

En Xuño de 2005 cóubome a honra de encabezar as listas do BNG para as eleccións galegas como candidato á presidencia da Xunta. Daquela, xunto co resto de candidatos e candidatas do BNG, comprometinme a traballar por un país consciente da súa capacidade, con máis autogoberno e con máis benestar. Un país máis xusto, máis próspero e máis harmónico. Un país orgulloso da súa identidade, sabedor de que só con ela Galiza poderá ocupar un papel relevante no Estado, na Europa e no mundo. Un país capaz de criar riqueza e de a distribuír equitativamente partindo das nosas potencialidades no agro, no mar, na industria e nos servizos. Un país, en fin, no que se poida producir, traballar e vivir con dignidade.

Por primeira vez na súa historia, tras as eleccións de 2005 o nacionalismo galego fixo parte directamente do goberno. Como vicepresidente e cabeza do nacionalismo na Xunta de Galiza dirixín unha acción de goberno guiada polo proxecto do BNG e, xa que logo, polos intereses da maioría social de Galiza. Xunto coas conselleiras e conselleiros nacionalistas, en coordinación constante coa nosa organización, fomos quen de manter un perfil político propio, coherente cos nosos principios, fronte á oposición do PP e a tendencia a certo inmobilismo por parte do PSOE nalgúns momentos. Levamos adiante unha acción de goberno de afán transformador, malia as limitacións do marco competencial autonómico Coa perspectiva que dan máis de tres anos de goberno pódese afirmar que o acceso do BNG á Xunta de Galiza supuxo un cambio positivo que abriu unha nova etapa política no noso país. É moito, porén, o traballo pendente para facer irreversíbel o camiño que temos iniciado.
Como candidato á Presidencia da Xunta, xuntamente cos compañeiros, compañeiras e correntes do BNG que me prestan o seu apoio, comprométome a traballar para que o nacionalismo avance nas próximas eleccións de forma que o goberno que delas resulte permita afondar e consolidar os logros desta primeira etapa:
- No desenvolvemento de sectores básicos da nosa economía como a industria, a enerxía, o comercio e o I+D+i e na súa defensa fronte ás políticas do Estado e a UE, nomeadamente a respecto da volta de ASTANO á construción naval civil.
- Na posta en marcha dunha nova política agrícola, gandeira e forestal no camiño de lograr un medio rural próspero e un país equilibrado, impulsando activamente a criazón dun grupo lácteo galego.

- Na extensión do Sistema Galego de Benestar, satisfacendo con servizos públicos as necesidades educativas e asistenciais de crianzas, mocidade, familias, maiores e persoas dependentes así como con políticas dirixidas ao logro dunha igualdade real entre homes e mulleres.

- Na normalización e difusión da nosa cultura nacional e a criazón de infraestruturas ao seu servizo así como na extensión da práctica deportiva ao conxunto da poboación.
- Na promoción dunha política social de vivenda e dunha política activa de dotación de solo industrial que responda ás necesidades do país.
Lograrmos que o próximo goberno galego conte cun Presidente Nacionalista será decisivo para contarmos con máis determinación e capacidade para elaborar e aplicar alternativas programáticas pendentes, de grande calado como:

- Unha nova lei que asegure unha coordinación efectiva entre as Caixas de Aforro e o goberno galego co fin de contar cunha auténtica política financeira ao servizo da economía produtiva e a criazón de emprego no país.

- A criazón de instrumentos eficaces de promoción económica e empresarial.
- A melloría asistencial nos servizos sanitarios, garantindo plenamente o seu carácter público.
- A aposta por unha rede educativa pública e de cualidade.

- Novas políticas laborais, enfiadas á consecución dun verdadeiro marco galego de relacións laborais.
- Unha política pesqueira e marisqueira sustentábel e comprometida co futuro dun sector estratéxico para o país.
- Novas políticas de ordenamento territorial que, desde unha perspectiva integral, conxuguen a preservación do medio e o desenvolvemento urbanístico.

- Unha nova política ambiental que garanta a protección dos recursos naturais de Galiza e que atenda, en particular, á cualidade das nosas augas.

- A consolidación dun espazo informativo e audiovisual galego arredor de medios públicos obxectivos e comprometidos coa normalización da nosa lingua.

- A intensificación e formalización das relacións de toda caste entre Galiza e Portugal no marco dunha política exterior activa.
- A articulación dunha política galega de transporte público incluída a criazón dunha Empresa Galega de Camiños de Ferro para a prestación de servizos de cercanías.
- A reforma da Administración para diminuír a súa burocratización e a converter nun instrumento máis áxil e eficaz de servizo á cidadanía e ao país.

- Unha nova organización administrativa de Galiza que supere a división provincial.

- A criazón dunha policía galega integral como instrumento ao servizo dunha política de seguranza propia.
- E, por suposto, un novo impulso aos procesos de normalización do noso idioma en todos os ámbitos.
A conquista do Estatuto de Nación que Galiza necesita é un obxectivo pendente. Só o nacionalismo garante a súa defensa, como puidemos comprobar nesta lexislatura. Fixémolo con empeño e concreción, a mesma que demostramos coa reclamación de competencias desde o Goberno e o Parlamento Galego ( Conca Hidrográfica do Miño-Sil, Policía Integral e Tránsito, Inspección de Traballo, titularidade de Museos e Bibliotecas…). A nosa política consistiu en reivindicar avances, dentro da clara perspectiva de que o Estado español debe converterse nun Estado plurinacional e de que queremos exercer un auténtico autogoberno. Por iso defendemos e defenderemos un modelo de financiamento que se fundamente nos criterios de suficiencia, autonomía, responsabilidade e lealdade, coa certeza de que Galiza ten capacidade fiscal e de que vive do seu esforzo e traballo. Un goberno presidido polo nacionalismo é sinónimo de máis autogoberno e de mellor financiamento para Galiza.

Coido que a nosa acción de Goberno serviu para alargar a nosa base social, afortalar a consciencia nacional do noso pobo e consolidar un espazo político nidiamente nacionalista, alén dos erros que se puidesen ter cometido. Para isto foi fundamental unha eficaz relación entre a organización e o goberno. Mellorar esta relación aínda máis é un obxectivo compartido por todos os que pensamos que o Goberno é un instrumento ao servizo do pobo e unha oportunidade para levar á práctica a alternativa política transformadora que o BNG representa. Considero, xunto cos compañeiros e compañeiras que apoian a miña candidatura, que o BNG e o Goberno galego, aínda máis no actual contexto de crise económica, deben seguir a se esforzar por manter a coordinación e o traballo conxunto coas organizacións sociais e sindicais, nomeadamente as do ámbito nacionalista.

Galiza necesita nesta hora un BNG máis forte no Goberno e un Presidente Nacionalista. Sei que non son momentos doados e son consciente tamén de que o país demanda persoas e organizacións firmes na defensa das súas ideas e comprometidas cos intereses do país. Creo contar coa capacidade, coa vontade e coa experiencia que esa responsabilidade esixe. Mais o relevante é contar co apoio colectivo do BNG. Por iso o candidato e as persoas que avalan a candidatura expresamos conxuntamente as convicións que a fundamentan. Xuntos seremos quen de estar, máis outra vez, á altura do que o noso pobo espera de nós.

Fálase de crise por todas partes. Desde logo, esta semana foi a das inestabilidades financeiras, a semana dos sustos na bolsa e dos vaivéns no mercado bursátil. Verdade é que hai poucas noticias positivas que proveñan do ámbito económico o cal instala aínda máis o sentimento de crise económica axexante, omnipresente.
Habería que aportar algo distinto, habería que apostar por actuar e non falar. Coido que xa se “platica” dabondo e se analiza moito. Un pouco de acción non viría mal. Comentar as xogadas da crise é necesario pero aínda é máis preciso que se fagan movementos, que se active o mecanismo e se poñan en marcha medidas. Penso que os cidadáns agradecen de veras que os Gobernos actúen. Que nos movamos.

Desde o noso ámbito de Goberno non temos a potestade de evitar a existencia do mal momento económico, máis contamos con ámbitos de decisión para traballar na liña de rebaixar, no que se poida, os efectos da recesión. Intentar que a cidadanía perciba unha maior protección fronte ás consecuencias da crise, que sinta un maior amparo.
Precisamente, nesta dirección vai o que presentamos o pasado mércores: o proxecto de urbanización do Polígono Residencial de Valdecorvos que dotará a Pontevedra de máis de 500 vivendas protexidas.
Alguén preguntará que relación ten isto con aliviar os efectos da crise. Pois ten unha dupla relación. Por un lado, ofertar vivenda protexida que tanta demanda tén, sobre todo nos sectores sociais máis desfavorecidos, e polo outro, xerar carga de traballo para o sector da construcción, un dos sectores seriamente afectados pola recesión.
Así que nesas estamos.